Jesion wyniosły
tandemy Drzewo o wysokości 10—40 m, mogące osiągnąć wiek ponad 200 lat i obwód pnia około 3 metrów. Liście i naprzeciwległe, do 30 cm długości, nieparzystopierzaste, h 9-13, ale przeważnie 11 podłużnie lancetowatymi, zaostrzonymi listkami, które są od spodu owłosione na nerwie głównym. Pączki czarne albo czarnobrunatne. Kwiaty, ukazujące się przed Iistnieniem, nie mają płatków korony, są zielonkawe, zebrane w niepozorne, prosto odstające do góry, wielokwiatowe wiechy. Owoc oskrzydlony. Siedlisko: Lasy łęgowe i inne lasy liściaste na żyznym i wilgotnym podłożu, także nad brzegami i przy drogach, do 1400 m n.p.m.; często sadzony w pobliżu osiedli. Rozmieszczenie: Prawie cała Europa; w Polsce rozpowszechniony i pospolity. Okres kwitnienia: W kwietniu i maju. Substancje zawarte w roślinie: Rutyna i kwercetyna, olejki eteryczne, mannit, dekstroza, guma, żywice, kumaryna. Zastosowanie i działanie: Zaparcia; zespół reumatyczny, odwodnienie (przez nerki i jęli-; ta), środek przeciwgorączkowy; kora jesionu stosowana była dawniej przeciwko febrze w zastępstwie kory chinowej. Zazwyczaj zaparcia nie są traktowane dość poważnie, albo działalność jelit jest nadal osłabiana przez długotrwałe stosowanie środków przeczyszczających zawierających liście senesowe. Przyrządzanie i stosowanie: Kora (wartościowsza) i liście (Cortex et Folia Fraxiw): 2 LH jako zimny wyciąg, który należy następnie krótko zagotować. WLH: Fraxinus exce/sior(śme-. ża kora). lawenda
